Dom Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus w Imielinie – pierwszy na ziemi śląskiej - został założony w 1968 roku staraniem Heleny Wróbel i Barbary Ryszki, sióstr III Zakonu Karmelitańskiego. Obie w okresie II wojny światowej bardzo związały się z Zakonem Karmelitów Bosych w Wadowicach, który w tamtym czasie często nawiedzały. Ich pragnieniem było, aby na terenie Imielina powstał klasztor karmelitański.

Pisze jedna z nich w swoich notatkach:

”Pragniemy ofiarować to z miłości do Jezusa i Maryi, na chwałę i uwielbienie Boga za wszystkie dobrodziejstwa nam udzielone przez św. Józefa”.

W 1947 roku rozpoczęły prace związane z budową domu. Właściciel terenu, dowiedziawszy się, że ma on być przeznaczony dla Zgromadzenia, teren podarował nieodpłatnie. Budowany był głównie z własnych środków fundatorek – skromnych rent kolejowych oraz z ofiar składanych przez miejscowych mieszkańców. Trzeba podziwiać ich odwagę i męstwo. Brak finansów zmuszał fundatorki niejednokrotnie do sprzedawania niektórych sprzętów, a nawet odzieży na ten cel. Nie szczędziły też swoich sił fizycznych pracując ofiarnie przy budowie. W 1955 roku zamieszkały już w częściowo wykończonym domu. W otworze wykonanym w murze budynku umieściły figurkę św. Teresy od Dzieciątka Jezus, a przed domem postawiły figurę św. Józefa, która została poświęcona w 1951 roku przez o.Gabriela od M.B. Bolesnej – prokuratora Prowincji Polskiej Karmelitów Bosych. Przez wiele lat mieszkały same. Trzeba było długo czekać na przybycie sióstr, gdyż władze Zgromadzenia zmieniały się, a nie wszystkie chciały podjąć decyzję przyjęcia tej placówki. W 1965 roku została dokonana darowizna działki, na rzecz Elżbiety Marii Dutkiewicz (czyli naszej siostry Bartłomiei) w zamian za prawo dożywotniego utrzymania. Ostatecznie własnością Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus nieruchomość stała się dopiero w roku 1981 w wyniku darowizny dokonanej przez Marię Elżbietę Dutkiewicz (s.Bartłomieję).  

Fundatorki mieszkały wraz z siostrami przez ponad 20 lat. Pani Helena miała swój pokój na I piętrze obok kaplicy. Pomieszczenie to obecnie służy za zakrystię. A pani Barbara na parterze obok drzwi wejściowych. Obecnie mieści się tam pokój gościnny. Pierwsza zmarła nagle we śnie w 12 grudnia 1979r, druga 10 lat później 19 lipca 1989r po miesięcznej chorobie. Obie leżą w grobie na cmentarzu imielińskim.

Ulica przy której siostry mieszkają, od samego początku pobytu w Imielinie, zmieniała kilkakrotnie swoją nazwę. Na początku była to ulica Wandy Wasilewskiej 60, później ulica Wieczorka, ostatecznie nosi nazwę Biskupa Stanisława Adamskiego.

Figura św. Józefa, ze względu na bardzo zły techniczny, usunięta została w roku 2000, a w jej miejsce siostry postawiły figurę Dzieciątka Jezus.

Za domem rozciąga się ogród - sad oraz pole. Początkowo siostry  uprawiały ziemniaki, buraki, owies. Miały duży ogród warzywny, kwiatowy i sad. Hodowały kury, króliki i kaczki. Aktualnie większość terenu wokół klasztoru zajmuje trawa, którą trzeba regularnie kosić.

25 czerwca 1968 r. dom w Imielinie został oficjalnie erygowany. 16 lipca została poświęcona kaplica pod wezwaniem Matki Bożej Szkaplerznej. Poświęcenia dokonał O. Anzelm Gadek, Założyciel Zgromadzenia
W uroczystościach brał udział ks. Proboszcz Ignacy Rembowski oraz przełożona generalna- M. Cecylia od Matki Bożej Anielskiej.

Ostatni generalny remont i zmiana wystroju kaplicy przeprowadzona została w roku 2009-2010.